เหล่าสุภาพสตรีสุดแกร่งแห่งวงการเพลงร็อกและเมทัล ประกอบไปด้วย Amy Lee จากวง Evanescence, Taylor Momsen จากวง The Pretty Reckless, Maria Brink จากวง In This Moment และ Lzzy Hale จาก Halestrom ได้ออกร่วมกันให่สัมภาษณ์กับทางนิตยสาร Alternative Press เกี่ยวกับประเด็นที่ Gene Simmons จากวง Kiss เคยบอกว่า “เพลงร็อกมันตายไปแล้ว” ซึ่งมีรายละเอียดดังต่อไปนี้

พิธีกร : ผมอยากจะพูดคุยกับพวกคุณเกี่ยวกับสิ่งที่ Gene Simmons บอกว่า “เพลงร็อกมันตายไปแล้ว” คือผมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมากที่เค้าพูดในขณะที่เกิดการระบาดครั้งใหญ่ ซึ่งทำให้มันไม่มีการทัวร์คอนเสิร์ต, มีอัลบั้มออกมาน้อยลง แต่มันก็เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจอีกเมื่อได้เห็นศิลปินที่น่าทึ่งมากมายเช่นเดียวกับพวกคุณได้สร้างความแข็งแแกร่งให้กับอัลบั้มของร็อกแอนด์โรลล์ พวกคุณคิดเห็นอย่างไรบ้างกับความเห็นของ Gene Simmons ?

Lzzy Hale : เอาแหล่ะค่ะ เพลงร็อกมันไม่ได้ตายและมันไม่เคยหายไปไหน มันยังอยู่เหมือนเดิม มันคือส่วนที่ทำให้ดิฉันรักในดนตรีร็อก และดนตรีร็อกมันไม่ได้ไล่ไปตามกระแสดนตรี พวกเราไม่เคยพยายามแข่งกับ Justin Bieber, ดนตรีมันมีหลายประเภทที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะแนวที่อยู่ในเมนสตรีมและกำลังได้รับความนิยมในตอนนี้ แต่หลังจากนั้นมันจะค่อย ๆ หายไป แต่พวกเราคืออันเดอร์กราวน์ และพวกเรายังคงทำในสิ่งนี้กันอยู่ ร็อกไม่มีวันตายและไม่เคยหายไปไหนค่ะ

Amy Lee : มันแค่ไม่ใช่เพลงเมนสตรีมค่ะ

Taylor Momsen : ดิฉันคิดว่าคุณน่าจะจำได้เหมือนกันนะว่าเพลงร็อกมันไม่มีวันตายด้วยหลาย ๆ เหตุผลเลยค่ะ, เพราะว่าดนตรีร็อกมันคือหนึ่งในแนวดนตรีที่มีรูปแบบเป็นออริจินัล มันเป็นหนึ่งในงานศิลปะที่มีรูปแบบเป็นออริจินัลที่มาจากเพลงบลูส์ ดิฉันกล้าพูดเลยว่ามันคือการรวมแนวดนตรีไว้ทุก ๆ อย่าง ทั้งบลูส์, แจ๊ซ, คันทรี, ป๊อป, ฮิพฮอพ, โฟล์ก, บลูกราสส์ มันรวบรวมทุกแนวดนตรีไว้เป็นหนึ่งเดียว และพวกเราก็ได้เล่นกีตาร์เสียงดัง ๆ ซึ่งมันสุดยอดมาก ๆ ดังนั้นคุณไม่ควรมาทำลายเพลงร็อก แอนด โรลล์ มันไม่มีวันตายหรอกค่ะ ถ้ามีใครมาพูดว่ามันตายไปแล้ว ในความคิดของดิฉันคิดว่ามันไม่ถูกต้องเพราะว่าคุณแค่มองดนตรีที่อยู่ในกระแสหลักเท่านั้น ดนตรีร็อกมันไม่เคยไปอยู่ในเมนสตรีมค่ะ

แต่มันเคยมีช่วงเวลาที่มันเปล่งแสงออกมานะคะ ดนตรีร็อกมันเคยเข้ามายึดพื้นที่และเขี่ยแนวอื่น ๆ ทิ้งไปหมด แต่โดยทั่วไปแล้วมันคือวัฏจักรของกระแสดนตรีค่ะ ถ้าคุณลองดูประวัติศาสตร์ของดนตรีจะพบว่าช่วงปี 60’s และ 70’s มันคือช่วงเวลาที่ศิลปินและวงร็อกได้ออกมาให้โลกได้ทำความรู้จัก เมื่อมาถึงช่วงปี 80’s ดนตรีร็อกก็เริ่มเอาความเป็นป๊อปเข้ามาผสม และดนตรีป๊อปก็เข้าครอบงำทุกสิ่งอีกครั้ง หลังจากนั้นก็เข้าสู่ช่วงปี 90’s มันเป็นช่วงของดนตรีกรีนจ์ ดนตรีมันทั้งดิบ, ตรงไปตรงมา และเข้าถึงอารมณ์จนปรับอารมณ์ตัวเองไม่ถูกเลยค่ะ และมันคือช่วงเวลาที่เพลงร็อกมันได้รับความนิยม มันไม่เคยหายไปไหน มันแค่อยู่ในจุดพักและรอคอยคนที่จะเข้ามาสัมผัสกับมันค่ะ

Lzzy Hale : มันไม่ใช่แค่ว่าเป็นดนตรีเฉพาะกลุ่มนะคะ อย่างไรก็ตามมุมองของดิฉันคือเพลงร็อกมันไม่มีวันตายค่ะ มันมีความสำคัญมาก ๆ และดิฉันคิดว่าตอนนี้มันยิ่งสำคัญกว่าที่เคยผ่านมาเลยค่ะ

Maria Brink : ใช่เลย ฉันเห็นด้วยกับคุณนะ

Taylor Momsen : มันคือดนตรีที่มาจากจิตวิญญาณ มันเหมือนกับที่เราต้องการอาหาร, ต้องการน้ำ และต้องการออกซิเจน มันคือส่วนหนึ่งในชีวิตกับตัวตนของดิฉัน และถ้าปราศจากมันไปดิฉันก็คงรู้สึกว่าไม่เป็นตัวของตัวเอง คงรู้สึกว่าไม่ได้เป็นคนแบบเต็มร้อย ซึ่งฉันเองก็ไม่ได้คิดว่าเพลงร็อกจะมันหายไปหรอกนะคะ

Maria Brink : ดิฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องของมุมมองเช่นกัน และมันไม่ได้มาจากมุมมองที่ถูกต้อง เพียงเพราะว่ามันไม่ใช่เพลงเมนสตรีม อย่างที่เธอพูดมา เพลงร็อกมันยังคงอยู่และแข็งแรงมาก คือ Gene Simmons ไม่ได้มองมาในจุดนี้ ฉันคิดว่าเขาแค่ไม่ได้มาสนใจมันมากกว่าค่ะ และดิฉันก็รู้สึกว่าหลังจากช่วงโควิด เพลงร็อกและเฮฟวี่ เมทัล มันจะกลับมายากกว่าที่เคยเป็น เราถูกล็อกเอาไว้เหมือนกับถูกล่ามโซ่ และพวกเราอยากจะออกไปเล่นดนตรี มันแย่มากจริง ๆ ที่เป็นแบบนี้ค่ะ ดิฉันรู้สึกว่าพวกเราแค่อยากจะออกไปวิ่งเล่นบนเวที, ออกไปแหกปาก และรู้สึกว่าใคร ๆ ก็อยากออกไปมีความสุขกัน ฉันรู้สึกว่าผู้คนก็อยากจะออกไปทำอะไรสนุก ๆ และปลดปล่อยตัวเอง และคอนเสิร์ตเพลงเมทัลกับเพลงร็อกมันคือที่ที่ทุกคนจะออกไปทำสิ่งเหล่านี้กัน

สำหรับบทสัมภาษณ์นี้เป็นส่วนหนึ่งของนิตยสาร Alternative Press เล่มที่ 392 the Power Issue: Women Rising ครับ

ที่มา : altpress