ถ้าพูดถึงวงเมทัลไทยที่แต่งเนื้อเพลงได้ตอบโจทย์สิ่งที่คนในสังคมต้องการ ช่วงรอบปีที่ผ่านมาเรายกให้ Bomb at Track เป็นวงอันดับต้น ๆ ที่นึกถึง เริ่มตั้งแต่ซิงเกิล “อำนาจเจริญ” งานแร็ปกับดนตรีหนักแน่นที่ว่าด้วยความไม่ยุติธรรมในสังคมไทย ซึ่งคนส่วนใหญ่ก็เผชิญกับอยู่แล้ว ตอบโจทย์จนสป็อตไลท์สาดส่องให้ค่าย Wayfer Records ที่นำโดยโปรดิวเซอร์ตัวท็อปของแนวทางอย่างพี่ โน่-ดนัย คงสินธุศักดิ์ จับมาเข้าร่วมชายคาค่ายเพลงแล้วมาบรรเลงความมันไปด้วยกัน

White อัลบั้มเต็มชุดแรกของวงเปิดกันด้วยแทร็กอินโทร “BAT IS A REBEL” กับประโยคมิกซ์นัวแบบทับซ้อนที่จับใจความได้ว่า “คนมันไม่ได้ยินมันก็ต้องตะโกน” ปูทางให้เราได้รู้กันว่าเดี๋ยวจะได้เจอกับอะไร ก่อนจะสาดความหนักแน่นกันด้วยเพลงแรก “ฉวย” ที่ปล่อยออกมาพักใหญ่ให้แฟนคลับร้องตามกันได้นานแล้ว (ท่อนที่ตะโกนว่า “เอาชีวิตพวกกูคืนมา” สะใจดีมาก อยากให้ขึ้นเวทีม็อบ) ไอ้เสียงกีตาร์วี้ด ๆๆๆ ที่ใส่มาก็ดูเป็นลายเซ็นที่น่าสนใจและทำให้ซาวด์ของวงหลีกหนีจากความเป็น Rage Against the Machine ออกมาเป็นตัวเองได้มากดีทีเดียว

กับเพลงแทร็กถัดมาอย่าง “หุบปาก” ก็เป็นเพลงที่มีความ upbeat และมีไลน์เบสที่ขโมยซีนเครื่องดนตรีชิ้นอื่นได้แบบกินขาดดีทีเดียว ที่สำคัญท่อนฮุกจำง่าย เล่นสดน่าจะมันไม่น้อย กับแทร็กถัดมาอย่าง “ราชา” เปลี่ยนอารมณ์เบาลงมาเล็กน้อย ได้กลิ่นอายสไตล์นูเมทัลยุคเฟื่องฟูแบบ Limp Bizkit ตอบโจทย์สายโดดแท็กมาก ๆ ช่วงท้ายเพลงนี้ที่เป็นการร้องประสานเสียงทำได้เท่มาก ไอเดียดี

“นิทาน” อีกแทร็กที่สาดริฟฟ์กีตาร์หน่วง ๆ กระแทกหน้ากันตั้งแต่เริ่ม เพลงนี้เรียบเรียงเนื้อเพลงคล้องจองติดหูจำง่ายและวางเนื้อเรื่องได้น่าสนใจดี (เช่น “แต่ในสุดท้ายเรื่องราวมันก็เป็นแค่เรื่องเล่า / พอกลับมาพบกับความจริงเราต่างก็เป็นแค่ไอ้โง่เง่า / คิดจะวัดกับบุคคลที่ขนาดตัวก็ไม่เท่า / ถึงเราจะเก่งซักเพียงใดแต่ในที่สุดก็พลาดเป้า”) เพลงอย่าง “เจ้าหน้าที่” ก็เป็นอีกแทร็กเด่นของอัลบั้มนี้ กับซาวด์ชวนโยกตัวเต้นตามสไตล์ฟังกี้ และเนื้อหาเข้มข้นเกี่ยวกับการวิจารณ์เหล่าเจ้าหน้าที่ ก็ยังยืนยันคำเดิมว่า BAT เป็นวงที่เหมาะจะขึ้นเวทีประท้วงถ้าเกิดวันนึงเค้ามีจัดกันขึ้นมาอีก (:P)

หนึ่งในเพลงไฮไลท์ของอัลบั้มนี้คือ “คำตอบ” ที่ชวนเอา โย่วน้า REPAZE แร็ปเปอร์ดีกรีแชมป์ Rap is Now ฤดูกาลที่สองมาแจกจ่ายไรม์แร็ปเข้มข้นไปด้วยกัน พาร์ทเด่นคือส่วนที่ให้ เต้ นักร้องนำ กับ REPAZE ร้องแบทเทิลบทสนทนากัน ก็เป็นอีกวิธีการเล่าเรื่องที่น่าสนใจมาก ๆ

แต่ก็ใช่ว่า BAT จะมาในโหมดเดินหน้าฟาดฟันวิจารณ์สังคม ระเบิดอารมณ์ภายในอย่างเดียว เพราะ “สูญเสีย” มากับซาวด์หม่นหมองและเนื้อหาขมขื่นที่แตกต่างจากทุกเพลงในอัลบั้มอย่างเห็นได้ชัด ก็ถือเป็นแทร็กที่น่าสนใจเพราะทำให้เราได้เห็นว่าทางวงก็สามารถทำผลงานในแง่มุมอื่น ๆ ออกมาได้ด้วย การไล่อารมณ์จากเบาบางไปสู่ความข้นหนักแน่นก็ถือว่ามาแบบถูกที่ถูกเวลาดี ไม่รีบร้อนจนเกินไป น่าจะเป็นแทร็กสไตล์ anthem ที่แฟนเพลงอยากดูเวลาเล่นสดมาก ๆ อีกเพลงหนึ่งของวง หลังจากปล่อยอารมณ์เศร้าหมองออกมาแล้วก็ต่อกันด้วย “ผู้ใหญ่” กับซาวด์กีตาร์แหลมเสียดหู และเนื้อเพลงว่าด้วยการฟาดฟันมนุษย์ที่เกิดก่อนว่าพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้ถูกเสมอไป ท่อนแร็ปที่ร้องรัว ๆๆๆ นี่ก็ดิบเอาเรื่อง (555)

 เพลงช่วงท้ายอัลบั้มอย่าง “มิดไมล์” ก็ถือว่าเลือกมุมในการเขียนเนื้อเพลงได้น่าสนใจดี กับการสวิตช์มุมมองจากการเป็นขบถของสังคม ไปพูดในมุมมองของเด็กมีปัญหา (หรืออาจจะหมายถึงเด็กแว้น) ว่าการที่เรากลายมาเป็น ‘ปัญหา’ ของสังคมอยู่แบบนี้ ก็เกิดจากปัจจัยหลายอย่าง มากกว่าแค่เพราะเรานิสัยไม่ดี แต่คนรอบข้างทั้งหมดก็มีส่วนร่วมทำให้เราเป็นแบบนี้เช่นกัน ยกให้เป็นเพลงระดับ voice of generation ของสิงห์นักบิดทั่วประเทศ และแน่นอน ซาวด์กีตาร์วี้ด ๆๆๆ ก็ยังโผล่มาให้ได้ยินกันจนถึงแทร็กนี้

“จด” เพลงที่ได้รับความสนใจตั้งแต่ตอนที่เผยรายชื่อเพลงออกมาบนเฟซบุ๊ก เพราะได้ ริม-กฤษณะ ปานดอนลาน กระบอกเสียงคนล่าสุดของวงร็อกอัจฉริยะของวงการแต่ชื่อโง่อย่าง Silly Fools มาร่วมฟีทเจอริ่งด้วย เพลงนี้ก็เป็นอีกเพลงที่ปรับโหมดไปหาเนื้อหาที่แตกต่าง หลุดออกจากมูดแอนด์โทนของการเป็นขบถ แล้วมาจับจดอยู่กับเรื่องราวในใจของตัวเอง เป็นเพลงที่ให้กำลังใจชีวิตได้ดี หวังว่าแทร็กนี้จะได้ทำหน้าที่ของมันแล้วช่วยใครไว้ในสักวันหนึ่ง เสียงพี่ริมในเพลงนี้ทำให้คิดถึงมิตรสหายนักร้องเก่าของวงท่านหนึ่งที่ตอนนี้ไปขายเนื้อมากเหลือเกิน กลิ่นอายคลาสสิกมากครับ

ปิดท้ายอัลบั้มกันด้วย “พ่อใหญ่” เพลงจังหวะสนุกที่ชวนให้เราเต้นตามกันตลอดเพลง (เอาจริง ๆ แอบนึกถึงพี่ดาจิมขึ้นมาเหมือนกัน) เพลงนี้กลับมาเป็นการฟาดฟันชาวบ้านชาวช่องแบบตรงไปตรงมาซึ่งเป็นจุดเด่นของ Bomb at Track อีกครั้ง เนื้อเพลงจิกกัดร้อยเรียงไรม์แร็ปได้ดี ท่อนฮุกขยี้ เข้าถึงง่าย เล่นง่าย แต่ได้ใจ

CONCLUSION

โดยรวมต้องบอกว่า White เป็นอัลบั้มเพลงเมทัลที่แม้แนวทางจะไม่ได้ใหม่ (แร็ป/นูเมทัลแบบที่ทำให้นึกถึงวงอย่าง RATM, Korn, Limp Bizkit) แต่ก็มีความสดใหม่อัดแน่นในอัลบั้มอยู่มาก และเป็นวงที่เขียนเนื้อเพลงได้ตอบโจทย์กับแฟนเพลงและกับสังคมในสถานการณ์แบบนี้มาก แม้จะไม่ได้กลายเป็นกระแสสังคมเหมือนเพลง “ประเทศกูมี” ของ Rap Against Dictatorship แต่ก็ถือว่าเป็นการระเบิดพลังความไม่พอใจที่อัดอั้นอยู่ของกลุ่มคนที่หนักแน่น ชัดเจน และจรรโลงคนฟังได้ดีมาก

สิ่งหนึ่งที่คิดว่าทำให้ Bomb at Track เติบโตได้ก้าวกระโดดกว่าวงเมทัลรุ่นพี่และร่วมรุ่นหลายวงก็คือความชัดเจนของ ‘สาร’ ที่ต้องการ ‘สื่อ’ ออกไปให้คนฟัง เรื่องนี้ทำให้เรานึกถึงบทสัมภาษณ์ของ Bring Me the Horizon ที่บอกว่าวงเมทัลสมัยนี้แต่งเพลงได้แย่

ซึ่งงานชุด White ของ Bomb at Track ก็น่าจะเป็นอีกหนึ่งอัลบั้มที่ทำให้หลายวงต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราตั้งใจเขียนเนื้อเพลงให้มันส่งไปถึงคนฟังได้มากน้อยแค่ไหนแล้ว?

อัลบั้ม White เพิ่งวางจำหน่าย และยังขายไม่หมด หากสนใจ ติดต่อสั่งซื้อได้ที่เพจวง Bomb at Track @Bombattrack หรือถ้าใครยังลังเลไม่แน่ใจ Spotify มีให้ฟังครับ