เดินทางกันมาอย่างยาวนานสำหรับวงพังก์ร็อกรุ่นใหญ่แต่ไฟยังแรงอย่าง Green Day พวกเขากลับมาอีกครั้งในปี 2020 พร้อมกับสตูดิโออัลบั้มใหม่ชุดที่ 13 ที่มีชื่อสุดแรง Father of all Motherfuckers ซึ่งทาง Billie Joe Armstrong ฟรอนท์แมนของวงได้ยอมรับว่าอัลบั้มชุดนี้รับอิทธิพลหลักๆจากดนตรีร็อกแอนด์โรล การาจ แกลม หรือกระทั่งโมทาวน์มาแบบเต็มพิกัด


Review:

แน่นอนว่าใครที่คาดหวังให้ Green Day มาพร้อมกับดนตรีพังก์ร็อกจังหวะอึกทึกชวนโดดเฉกเช่นวันวานก็ขอให้เตรียมใจกันสักหน่อย เพราะลำพังแค่ไตเติลแทร็ก “Father of All…” ที่อุดมไปด้วยซาวด์แบบการาจร็อกแอนด์โรล ย้อนยุคบรรลัยแต่ฟังไม่เชย นั่นก็พอจะสรุปภาพรวมได้แบบชัดเจนมาก ๆ แล้ว ขณะที่ “Fire, Ready, Aim” และ “Meet Me on the Roof” ก็แทบไม่ต่างกัน เน้นไปทางชวนเต้นรำมากกว่าชวนโดดอย่างชัดเจน

“I Was a Teenage Teenager” ผ่อนมาจังหวะกลางขายเมโลดี้หล่อ ๆ กันบ้าง ริธึมสบาย ๆ จับต้องง่าย เปี่ยมพลัง ติดโทนป๊อปเก่า ๆ ซึ่งดันเป็นสไตล์ที่ Weezer หยิบไปใช้บ่อย ๆ จนเป็นลายเซ็นไปแล้วซะงั้น

“Stab You in the Heart” ร็อกแอนด์โรลสุดเก๋าเต็มขั้น ซาวด์กีตาร์เปรี้ยวจี๊ดจ๊าด ได้ทั้งความเมามันและยียวนในคราวเดียว

“Sugar Youth” น่าจะเป็นเพลงเดียวที่ดูจะใกล้เคียงกับวันเก่า ๆ ของวงที่สุดแล้ว แต่ยังไม่หลุดโทนจากภาพรวมอัลบั้มเท่าไร

“Take the Money and Crawl” การาจพังก์ สุดแสบทั้งซาวด์และเนื้อหาสุดหยาบเลเวล 10

“Graffitia” ปิดท้ายหล่อ ๆ กับอินดี้ป๊อปปลายยุค ’70s ก็เป็นอันจบอัลบั้มโดยใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงครึ่งชั่วโมง


Listen:


Conclusion:

ด้วยกระแสเพลงย้อนยุคที่กลับมาแรงอีกครั้งในช่วงปีสองปีหลังมานี้ อาจจะทำให้พวกเขายอมปรับแนวทางจากงานเก่า ๆ ไปพอสมควร ซึ่งเอาเข้าจริงก็เคยแอบหยอด ๆ ไว้ในงานอัลบั้มไตรภาค ¡Uno! ¡Dos! ¡Tré! มาบ้างแล้ว (ที่ชัดๆหน่อยก็พาร์ท ¡Dos!)

ข้อดีคือตัวเพลงมีความเป็นเนื้อเดียวและเหมาะมาก ๆ ในการฟังรวดเดียวจบ แต่จะถูกใจสาวกเก่าใหม่กันแค่ไหน อันนี้เป็นเรื่องที่ต้องมาตามลุ้นกันอีกที