เมื่อวานเล่นเกมในเพจนเฟซบุ๊กของนิตยสาร BLAST ได้บัตรไปดูภาพยนตร์เรื่อง Ordinary World รอบสื่อฯ มาครับ (อย่าคิดว่าโดนเชิญ เราไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น 55) ก็ต้องพูดกันตามตรงว่า มันไม่ได้ดีซักเท่าไหร่

ก่อนอื่นต้องท้าวความนิดนึงว่าหนังเรื่องนี้นำแสดงโดย Billie Joe Armstrong ฟรอนต์แมนร่างเล็กหัวกระเซิงนักร้องนำวงพังก์ร็อกขวัญใจมหาชนอย่าง Green Day ซึ่งนั่นก็ทำให้ส่วนตัวแล้วคาดหวังกับความสนุกไว้บ้าง (เพราะลีลาการเอ็นเตอร์เทนคนดูจากบนเวทีของพี่แกเข้าขั้นสุดยอดมาก ใครเคยดูตอนมาไทยคงจะรู้กันดี)

ordinary-world-2

ตัวหนังเป็นเรื่องราวของอดีตนักดนตรีพังก์คนหนึ่งที่กำลังเผชิญกับวิกฤตวัยกลางคนหรือ mid-life crisis เนื่องจากไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตดี เพราะใจก็โหยหาแต่ความพังก์แบบในวันวาน แต่ชีวิตจริงกลับต้องมาเป็นคุณพ่อสุดเห่ยที่ทำอะไรก็ไม่สำเร็จแถมลูกเมียก็ดันมาลืมวันเกิดซะอีก พี่แกก็เลยเอาเวลาหนึ่งวันในวันครบรอบสี่สิบปีของตัวเองไปฉลองให้กับชีวิตเห่ย ๆ สุดห่ามมันซะเลย

ถ้าดูจากชื่อเรื่องภาษาไทยอย่าง ร็อกให้พังก์ พังให้สุด แล้ว ต้องบอกว่ามันกลับกันอย่างเห็นได้ชัดเลยเนื่องจากว่าตัวเนื้อเรื่อง ‘ไปไม่สุด’ ในซักทาง คือจะตลกก็ไม่ดันไปให้สุดทาง จะพังก์ก็ไม่พังพินาศทำลายล้างจนคนดูสะใจ จะชูประเด็นเรื่องครอบครัวมันก็ไม่ได้มีความแตกแยกบีบคั้นหัวใจให้ลุ้นตามอะไรมากมายนัก เรียกว่านั่งดูด้วยอารมณ์แบบ ‘อืม ๆ เค ๆ แล้วไงต่อ’ ประมาณนั้น คือสรุปแล้วมันดูเป็นความน่าเบื่อเหมือนชื่อเรื่องภาษาอังกฤษอย่าง Ordinary World มากกว่า

ordinary-world-3

แต่พอมานั่งพิจารณาดูอีกรอบกลับรู้สึกว่าไอ้ความ ‘ไปไม่สุด’ นี่แหละที่มันคือแก่นของหนังเรื่องนี้จริง ๆ มันคือสิ่งที่ตัวละครหลักของเรากำลังเผชิญ เรากำลังนั่งดูเรื่องราวของคนที่กำลังเผชิญปัญหา mid-life crisis และกำลังสับสนว่าชีวิตกำลังจะเอายังไงต่อดี แล้วมันจะให้ไปสุดซักทางได้ไงวะในเมื่อมันยังเลือกอะไรไม่ได้เลย! ซึ่งพอคิดได้แบบนี้แล้ว ไอ้ความน่าเบื่อของหนังเรื่องนี้มันก็ดู make sense ขึ้นมามากทีเดียวครับ (แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหนังมันสนุก แค่รู้สึกว่า เออ ก็พอรับได้)

คำแนะนำที่พอจะบอกได้ก็คือ ถ้าคุณไม่ได้คลั่งใคล้ Billie Joe Armstrong มากมาย ก็อย่าได้คาดหวังอะไรกับตัวเรื่องมากครับ เข้าไปดูเพลิน ๆ ก็พอได้ แต่ถ้าคิดว่าจะได้เจอหนังเพลงแบบมาสเตอร์พีซเรื่องใหม่มาประดับในหัวใจล่ะก็ ไม่ใช่เรื่องนี้แน่นอนครับ

Charlie

Charlie

ผู้ร่วมก่อตั้ง/บรรณาธิการ (สมัครเล่น) ของเว็บไซต์ Headbangkok เสพติดการดูคอนเสิร์ตที่เร่าร้อน รุนแรง และน้ำเมาที่ลุ่มลึกในราคาจับต้องได้ เพราะจน (เจอตามงานชวนดื่มได้ครับ เพราะตอนไม่เมาจะดูหยิ่ง)

ติดต่องาน ลงโฆษณา โปรโมตเพลง/อีเวนต์ และอื่น ๆ ติดต่อ charlie@headbangkok.com
Charlie
SHARE:Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Buffer this pageEmail this to someonePrint this page